Kosteloos loopbaan-ontwikkeladvies

In het kader van NL leert door kan je vanaf 1 december opnieuw een kosteloos Ontwikkeladviestraject volgen. Dat wil zeggen dat je bij mij 3 keer 1,5 uur begeleiding krijgt bij jouw loopbaanvraag. Iedereen van 18 jaar met een relatie tot de Nederlandse arbeidsmarkt mag meedoen. Je hoeft niets anders te doen dan je aan te melden, ik zorg voor de registratie en de financiële afhandeling. Het is ook mogelijk om de sessies online te doen.

Let op: nadat de subsidiepot in augustus in 1 maand leeg was, is er nu heel veel vraag naar deze trajecten. Meld je dus snel aan! De deelnemers van augustus waren heel tevreden “Ik heb er veel aan! Ben blij dat ik nu overzie hoe ik ben en wat bij mij past”.

https://www.noloc.nl/ontwikkeladvies

Herken jij de bever?

Laten we hem Pieter noemen. Pieter is begin zestig en vraagt zich af of hij wel alles uit het leven heeft gehaald. In zijn werkzame leven is het goed gegaan. Er was een moeilijke tijd rondom een reorganisatie, maar Pieter heeft zich kunnen herpakken. Hij heeft zich toen met veel plezier en energie op een nieuw vakgebied gestort en hij kijkt daar trots op terug. Maar wat nu? Hoe zorg je dat je een toegevoegde waarde hebt na je werkzame leven? Hij wil er graag met mij over nadenken en gericht nieuwe stappen zetten. Mensen helpen spreekt hem aan. Maar wil hij naar Lesbos om vluchtelingen te helpen of zal hij meer zingeving ervaren bij een project in Afrika? In ieder geval moet er ook een intellectuele uitdaging zijn, vindt hij.

Toen kwam Corona. Ik stopte tijdelijk met in de praktijk werken en omdat Pieter een echt buitenmens is, besloten we de coaching al wandelend voort te zetten. Naast boeiende gesprekken trekt de natuur om ons heen ook regelmatig onze aandacht. Zo leer ik nieuwe vogels kennen: het kwikstaartje, de fuut, de karekiet. En ik herken nu het bijzondere geluid van de roerdomp.

Pieter vertelt mij op een dag over de bevers bij hem in de omgeving. In de week ervoor had hij een tijd lang staan turen naar de overkant van het water. Dat leek toch echt een beverburcht te zijn… Maar van een bever was geen spoor te bekennen. En opeens zag hij, dichtbij in het water, een beverjong nieuwsgierig naar hem kijken. Wat een geluksmoment!

Ik vraag Pieter wat dat voor hem betekent: dat hij zat te turen naar iets in de verte, maar dat er zoiets moois dichtbij aanwezig was, bijna zijn aandacht stond te trekken! Herkent hij dit op andere vlakken in zijn leven?

Het kost Pieter tijd om deze metafoor te laten landen. Inmiddels zijn we een paar gesprekken verder en is duidelijk dat het belangrijk is voor Pieter om iets te betekenen voor de mensen om hem heen, die dichtbij hem staan. En dat hij intens kan genieten van de natuur en dat hij die passie graag met anderen zou willen delen. Het is een beweging die ik vaak zie in mijn coachingsgesprekken: van groots en ver, naar kleiner en dichtbij. En daarmee makkelijker en direct uitvoerbaar. De volgende kleine stap die Pieter gaat zetten is een dierbare vriend laten weten hoe belangrijk hij voor hem is. Ik weet zeker dat dit nog meer verdieping zal geven en meer geluksmomenten.

Esther Perel – interview ‘Dit werkt niet meer’

Esther Perel is een van de bekendste relatietherapeuten in de wereld. Ze heeft een aantal boeken geschreven over liefdesrelaties en in 2019 begon ze met de podcast How’s Work waarin ze vanuit de relatietherapie kijkt naar werkrelaties, dat wil zeggen alle relaties met een werkgever en collega’s.

Omdat ze zulke interessante dingen zegt citeer ik hier uit een interview met de Volkskrant van vandaag (5 mei 2020) met als titel ‘Dit werkt niet meer’.

Waarom besloot u naast romantische relaties ook werkrelaties te onderzoeken?
‘Ik heb er altijd in geloofd dat de kwaliteit van je relaties de kwaliteit van je leven bepaalt. Dat is zo in je privé-leven, maar evengoed op de werkvloer. Om productief, creatief en succesvol te kunnen zijn, moet de relatie met ons werk en met de mensen met wie we werken goed zijn. Geen enkel salaris of secundaire arbeidsvoorwaarde kan slechte verhoudingen op de werkvloer goedmaken.’

Vervolgens legt ze uit waarom we voortdurend bezig zijn om onszelf steeds verder te willen ontwikkelen tot de beste versie van onszelf.

En nu komt dat opgedrongen ontwikkelen voor veel mensen dus plotseling tot stilstand.
‘Precies, dus worden mensen ineens teruggeworpen op zichzelf, en zien ze hoe onzeker de wereld om hen heen eigenlijk is. Dat hun identiteit is opgebouwd uit relaties die alleen maar een schijnzekerheid verschaffen. Immers; zodra het bedrijf waar jij werkt omvalt, valt in een keer een deel van wie jij bent weg. We zien ineens hoe afhankelijk we zijn van een structuur waarop we zelf helemaal geen vat hebben. Als jij niet meer aan het werk bent als creatieve zzp’er, wie ben je dan nog?’

Denkt u dat onze collectieve relatie met werk door de coronacrisis zal veranderen?
‘Zeker. Ik denk dat mensen veel meer gaan inzien dat werk niet alleen is wat ze doen, maar ook wie ze zijn. En net zoals mensen in deze tijd sneller geneigd zullen zijn hun privérelaties te herdefiniëren – wil ik nog bij mijn partner blijven of niet; wat verwacht ik eigenlijk van vriendschappen? – zullen ze ook hun relatie met werk eerder evalueren. Rampen functioneren als accelerators; het leven blijkt eindig en kwetsbaar, en met dat inzicht worden voor veel mensen ineens de prioriteiten duidelijker.’

Bevrijdingsdag – 75 jaar vrijheid

Vanochtend op deze bijzondere Bevrijdingsdag wandelde ik met een cliënt over de Bevrijdingsbrug, vlakbij Elst. Mooie plek om even stil te staan bij onze vrijheid. We leven al 75 jaar in een vrij land, we zijn vrij om te doen en te zeggen wat we willen, mits we anderen daar natuurlijk niet mee schaden. Maar maak jij al je keuzes in vrijheid, in hoeverre hou je rekening met wat anderen van je verwachten, hoe zou het zijn om je vrij te voelen, wat heb je nodig om vrij te zijn…

Hoe gaat het echt met je?

Wat een overweldigende hoeveelheid informatie komt er in deze tijd online op ons af! Een gekke paradox vind ik het; aan de ene kant zijn we meer dan ooit aangewezen op een relatief kleine ruimte en aan de andere kant trekt de wereld meer dan ooit aan ons via telefoon, tv en allerlei schermen. De kans dat we meegezogen worden in al die informatie en daarmee in allerlei gevoelens die dit oproept is groot.
Juist de persoonlijke verhalen raken mij, van ernstig zieke mensen, het verdriet van nabestaanden en ook de heftige verhalen van artsen en verpleegkundigen. Het is zeker niet mijn bedoeling dat je je hiervoor afsluit maar als je dit de hele dag toelaat dan kan verdriet en machteloosheid je gaan beheersen.

Ik denk dat het in deze tijd heel belangrijk is om ook tijd voor jezelf te nemen en bij jezelf te blijven. Wat als je al die informatie van buiten even stopt, hoe voel jij je dan, hoe gaat het echt met jou? En dan werkelijk te voelen dat deze situatie je bang maakt, onzeker, boos of verdrietig. Ongemakkelijke emoties, maar ze wegstoppen is niet de oplossing.
Je zou kunnen zeggen dat het in mijn eerste alinea gaat over voelen, maar dat is het voelen van de buitenwereld. Voelen wat er in jou omgaat is iets anders, iets dat we meestal minder goed geleerd hebben. En het is misschien ook eng, wat als je de controle over je emoties verliest…

En wat levert het op? Dat je geen onplezierige gevoelens wegstopt die op enig moment hoe dan ook zullen proberen om je aandacht te krijgen. Dat je jezelf beter leert kennen in wat je voelt en daarmee ook in wat je nodig hebt, wat je behoeften zijn, wat jouw weg is in dit leven, wie er werkelijk toe doen. Het maakt kwetsbaar en daarmee ook raakbaar en nabij.

Even wat overdenkingen in deze gekke tijd, waarin ook de zon schijnt en de bloesem volop bloeit. Als je zin of behoefte hebt om even samen te overdenken, stuur me gerust een berichtje. Ik sta ervoor open en ik werk tegenwoordig ook online 😊

Wat is de kleur van jouw bloesem?

“Zoals de appelboom zeker weet dat zijn bloesem een voorbode is van het fruit, zo weet jij zeker dat jouw wensen een voorgevoel zijn van wat jij later zult beleven”.

Dank Marinus Knoope voor dit mooie citaat. Het komt uit zijn boekje de Creatiespiraal, de natuurlijke weg van wens naar werkelijkheid. Het is geschreven in 1998, is inmiddels aan de 19e druk toe en nog steeds inspirerend.

Als de lente in de lucht hangt en ik zie de prachtige bloesem aan de boom in mijn tuin dan moet ik er vaak aan denken. De lente staat voor de sprong naar buiten nadat de boom in de winter naar binnen gekeerd is geweest. Aan de buitenkant was het niet te zien maar binnenin waren de voorbereidingen gaande voor een periode van groei en bloei.

Zoals Knoope zegt: “de appelboom is zich niet bewust. Hij zal dus niet om zich heen zien om te kijken wat andere fruitbomen aan het doen zijn. Zou hij dat wel doen en ontdekken dat hij midden tussen de perenbomen staat, dan zou hij wel eens op het idee kunnen komen dat hij niet normaal is. Erger nog, hij zou kunnen proberen om peren te gaan maken.
Of stel je voor: hij had ouders waar hij als jong boompje regelmatig van te horen kreeg dat je bescheiden moet zijn in dit leven en hij probeert in plaats van appels, kersen te maken. Kersen zijn per slot van rekening heel wat kleiner dan appels. Of hij heeft vrienden die hem proberen wijs te maken dat hij wel wat vrolijker zou mogen zijn en het probeert het daarom met bananen.
Als een appelboom ergens goed in is, dan is dat in het produceren van appels. Appelbomen die proberen iets anders te maken dan appels, krijgen het bijzonder moeilijk en raken binnen de kortste keren ernstig gefrustreerd.”

Wij zijn ons gelukkig wel bewust. Ik begrijp dat het daarmee lastiger wordt omdat we ons bewust zijn van een omgeving die van alles van ons vraagt. Het mooie is dat we er ook voor kunnen kiezen om vanuit ons eigen bewustzijn keuzes te maken en te groeien en te bloeien zoals we dat zelf willen en zoals dat het beste bij ons past.
Wat zijn jouw wensen en hoe ga je die naar buiten brengen deze lente?

 

Copyright Perspectiva
Website: E-way Interactief