pad

Ter overdenking dit prachtige gedicht van Merel Morre
Op haar website vind je er nog meer
http://www.merelmorre.nl

neem de bocht
en als je wilt
vlieg je er zingend uit
klim de berg
en als je mag
stop je vlak voor de top
volg de lijn
als het je past
blijf je steeds erbinnen
dwaal doodlopend
als je botst
verleg en laag je lat
maar blijf
in godsnaam
op het echte
en niet het rechte pad

Volgende!

Vanochtend moest ik bloed laten prikken. Ik ging vroeg, want het moest op een nuchtere maag. De prikpost is een provisorisch ingerichte afdeling van het ziekenhuis, omdat ze zo weinig mogelijk mensen in het ziekenhuis zelf willen ontvangen nu. Bij de entree staat een paal waarbij je je nummertje moet trekken.

Ik ging zitten, er waren denk ik vier mensen voor mij. Het verbaasde me dat er volgens het matrixbord nog ongeveer tachtig mensen voor mij zouden zijn. Maar hoe dat zat, werd snel duidelijk toen er iemand vertrok en de medewerker van de bloedafname riep: “Volgende!” Op dat moment ontstond er even onrust in mij. Als dat bord niet werkt dan moet ik kennelijk zelf in de gaten houden wie er allemaal voor mij is en na wie precies ik aan de beurt ben. Geen probleem, het was nog overzichtelijk.

Ondertussen kwamen er steeds meer mensen bij, waaronder een oudere mevrouw. Na enige tijd was de meneer voor mij aan de beurt toen er weer “Volgende!” werd geroepen. Tegelijkertijd met deze meneer stond ook de oudere mevrouw op. Ze was als één van de laatsten binnengekomen. De vriendelijke meneer keek een beetje verward. Je voelde dat iedereen ineens wakker was en alert; wat gaat hier gebeuren? De vriendelijke meneer twijfelde nog even en zei toen: “Het maakt mij niet uit, u mag wel voor mij gaan.”
Onmiddellijk ontstond er onrust; ik hoorde geschuifel op de stoelen en gemompel. Ik voelde dat mijn grens was bereikt, irriteerde me al een beetje aan de knulligheid daar en ik had natuurlijk nog niet gegeten, wat best essentieel is als je bloedsuikerspiegel niet zo stabiel is.
Dus ik zei: “Dat lijkt mij geen goed idee, dat heeft namelijk gevolgen voor iedereen die hier zit, dan moeten wij allemaal langer wachten.” Ah, dat bleek een goed argument want de vriendelijke meneer besloot toch weer op te staan om zijn beurt in te nemen. De oudere mevrouw realiseerde zich dat het niet paste wat zij deed en ging weer zitten. Nadat er nog even hardop werd gecheckt wat de juiste volgorde was, kon iedereen weer rustig achterover gaan zitten.

Een mooi voorbeeld van een kleine situatie waarin alle vormen van communicatie voorbij komen. Stilzwijgende consensus, onrustige lichaamstaal. Vervolgens de duidelijkheid van het directe gesproken woord.

Wie ben jij in dit verhaal? Ben jij de vriendelijke persoon die het graag anderen naar de zin maakt en vaak zegt dat het niet uitmaakt? En kan je het wel iedereen naar de zin maken? Deze meneer dacht oprecht dat hij iets goeds deed voor de ander, maar dat bleek nog niet zo makkelijk. Of ben jij de oudere mevrouw die helemaal niet bezig is met wat anderen vinden en gewoon opstaat als ze “Volgende” hoort? Of ben je de mompelende, schuifelende bezoeker die er wel iets van vindt, maar dat niet zo duidelijk durft te zeggen?

Wie ben je? En wie zou je willen zijn?

Kosteloos loopbaan-ontwikkeladvies

In het kader van NL leert door kan je vanaf 1 december opnieuw een kosteloos Ontwikkeladviestraject volgen. Dat wil zeggen dat je bij mij 3 keer 1,5 uur begeleiding krijgt bij jouw loopbaanvraag. Iedereen van 18 jaar en ouder (werkend of niet-werkend) mag meedoen. Je hoeft niets anders te doen dan je bij mij aan te melden, ik zorg voor de registratie en de financiële afhandeling. Het is ook mogelijk om de sessies online te doen.

Let op: nadat de subsidiepot in augustus in 1 maand leeg was, is er nu heel veel vraag naar deze trajecten. Meld je dus snel aan! De deelnemers van augustus waren heel tevreden “Ik heb er veel aan! Ben blij dat ik nu overzie hoe ik ben en wat bij mij past”.

https://www.noloc.nl/ontwikkeladvies

Herken jij de bever?

Laten we hem Pieter noemen. Pieter is begin zestig en vraagt zich af of hij wel alles uit het leven heeft gehaald. In zijn werkzame leven is het goed gegaan. Er was een moeilijke tijd rondom een reorganisatie, maar Pieter heeft zich kunnen herpakken. Hij heeft zich toen met veel plezier en energie op een nieuw vakgebied gestort en hij kijkt daar trots op terug. Maar wat nu? Hoe zorg je dat je een toegevoegde waarde hebt na je werkzame leven? Hij wil er graag met mij over nadenken en gericht nieuwe stappen zetten. Mensen helpen spreekt hem aan. Maar wil hij naar Lesbos om vluchtelingen te helpen of zal hij meer zingeving ervaren bij een project in Afrika? In ieder geval moet er ook een intellectuele uitdaging zijn, vindt hij.

Toen kwam Corona. Ik stopte tijdelijk met in de praktijk werken en omdat Pieter een echt buitenmens is, besloten we de coaching al wandelend voort te zetten. Naast boeiende gesprekken trekt de natuur om ons heen ook regelmatig onze aandacht. Zo leer ik nieuwe vogels kennen: het kwikstaartje, de fuut, de karekiet. En ik herken nu het bijzondere geluid van de roerdomp.

Pieter vertelt mij op een dag over de bevers bij hem in de omgeving. In de week ervoor had hij een tijd lang staan turen naar de overkant van het water. Dat leek toch echt een beverburcht te zijn… Maar van een bever was geen spoor te bekennen. En opeens zag hij, dichtbij in het water, een beverjong nieuwsgierig naar hem kijken. Wat een geluksmoment!

Ik vraag Pieter wat dat voor hem betekent: dat hij zat te turen naar iets in de verte, maar dat er zoiets moois dichtbij aanwezig was, bijna zijn aandacht stond te trekken! Herkent hij dit op andere vlakken in zijn leven?

Het kost Pieter tijd om deze metafoor te laten landen. Inmiddels zijn we een paar gesprekken verder en is duidelijk dat het belangrijk is voor Pieter om iets te betekenen voor de mensen om hem heen, die dichtbij hem staan. En dat hij intens kan genieten van de natuur en dat hij die passie graag met anderen zou willen delen. Het is een beweging die ik vaak zie in mijn coachingsgesprekken: van groots en ver, naar kleiner en dichtbij. En daarmee makkelijker en direct uitvoerbaar. De volgende kleine stap die Pieter gaat zetten is een dierbare vriend laten weten hoe belangrijk hij voor hem is. Ik weet zeker dat dit nog meer verdieping zal geven en meer geluksmomenten.

Esther Perel – interview ‘Dit werkt niet meer’

Esther Perel is een van de bekendste relatietherapeuten in de wereld. Ze heeft een aantal boeken geschreven over liefdesrelaties en in 2019 begon ze met de podcast How’s Work waarin ze vanuit de relatietherapie kijkt naar werkrelaties, dat wil zeggen alle relaties met een werkgever en collega’s.

Omdat ze zulke interessante dingen zegt citeer ik hier uit een interview met de Volkskrant van vandaag (5 mei 2020) met als titel ‘Dit werkt niet meer’.

Waarom besloot u naast romantische relaties ook werkrelaties te onderzoeken?
‘Ik heb er altijd in geloofd dat de kwaliteit van je relaties de kwaliteit van je leven bepaalt. Dat is zo in je privé-leven, maar evengoed op de werkvloer. Om productief, creatief en succesvol te kunnen zijn, moet de relatie met ons werk en met de mensen met wie we werken goed zijn. Geen enkel salaris of secundaire arbeidsvoorwaarde kan slechte verhoudingen op de werkvloer goedmaken.’

Vervolgens legt ze uit waarom we voortdurend bezig zijn om onszelf steeds verder te willen ontwikkelen tot de beste versie van onszelf.

En nu komt dat opgedrongen ontwikkelen voor veel mensen dus plotseling tot stilstand.
‘Precies, dus worden mensen ineens teruggeworpen op zichzelf, en zien ze hoe onzeker de wereld om hen heen eigenlijk is. Dat hun identiteit is opgebouwd uit relaties die alleen maar een schijnzekerheid verschaffen. Immers; zodra het bedrijf waar jij werkt omvalt, valt in een keer een deel van wie jij bent weg. We zien ineens hoe afhankelijk we zijn van een structuur waarop we zelf helemaal geen vat hebben. Als jij niet meer aan het werk bent als creatieve zzp’er, wie ben je dan nog?’

Denkt u dat onze collectieve relatie met werk door de coronacrisis zal veranderen?
‘Zeker. Ik denk dat mensen veel meer gaan inzien dat werk niet alleen is wat ze doen, maar ook wie ze zijn. En net zoals mensen in deze tijd sneller geneigd zullen zijn hun privérelaties te herdefiniëren – wil ik nog bij mijn partner blijven of niet; wat verwacht ik eigenlijk van vriendschappen? – zullen ze ook hun relatie met werk eerder evalueren. Rampen functioneren als accelerators; het leven blijkt eindig en kwetsbaar, en met dat inzicht worden voor veel mensen ineens de prioriteiten duidelijker.’

Bevrijdingsdag – 75 jaar vrijheid

Vanochtend op deze bijzondere Bevrijdingsdag wandelde ik met een cliënt over de Bevrijdingsbrug, vlakbij Elst. Mooie plek om even stil te staan bij onze vrijheid. We leven al 75 jaar in een vrij land, we zijn vrij om te doen en te zeggen wat we willen, mits we anderen daar natuurlijk niet mee schaden. Maar maak jij al je keuzes in vrijheid, in hoeverre hou je rekening met wat anderen van je verwachten, hoe zou het zijn om je vrij te voelen, wat heb je nodig om vrij te zijn…

Copyright Perspectiva
Website: E-way Interactief