You-turn

Afgelopen vrijdag zag ik Yotam Ottolenghi bij College Tour. Ik hou erg van koken, maar nog veel meer van kookboeken. Ik kan er uren in bladeren om inspiratie op te doen en te genieten van die prachtige foto’s. Naast dat Ottolenghi mooie kookboeken maakt met heerlijke gerechten vond ik hem ook een erg sympathieke man met wijze woorden, zeker door de ogen van de loopbaancoach.

De eerste van de studenten die een vraag mocht stellen was Hans Spitsbaard, de winnaar van Heel Holland Bakt. Je weet wel: die bescheiden, rustige jongen, student Technische Bedrijfskunde die bij zijn oma woont en lijkt op Pieter Derks.

Je weet het eigenlijk al

You-turnHans wilde graag weten wat Ottolenghi zou doen: stoppen met Technische Bedrijfskunde en een culinaire opleiding gaan volgen of toch niet? Hij kreeg daar een prachtig antwoord op. Als eerste zei Ottolenghi: “Je weet het eigenlijk al.” Ik meende daar een bevestigend antwoord in te horen. Daarna voegde hij eraan toe: “Niets is onomkeerbaar.” Dat is zo waar!

Je kan Hans terugzien op uitzending gemist vanaf 7.28.

Een beroepskeuze maken op jonge leeftijd

Het viel me op omdat ik deze week op Facebook ook zo’n tekstje tegenkwam. ‘Een beroepskeuze maken op jonge leeftijd voor de rest van je leven is onmogelijk!’ Ik reageer nooit op dit soort clichés, maar in dit geval kon ik het niet laten. Natuurlijk is het onmogelijk. En het hoeft ook helemaal niet. Je hebt nog een heel leven voor je, je wilt toch niet tot je 70e hetzelfde blijven doen? Je hebt meerdere talenten en je ontwikkelt je, in je werk maar ook als persoon. Dat maakt dat je nieuwe keuzes kan maken, op ieder moment.

Ik vind dat we de druk op studiekeuze en beroepskeuze te groot maken. Niets is onomkeerbaar. Als je over bepaalde kwaliteiten beschikt, vinden die op enig moment wel hun weg naar buiten. Ik begon als secretaresse en reisbureaumeisje. Daarna werd ik loopbaancoach. Nu volg ik een opleiding tot psychotherapeut. Daar was ik zeker niet aan toe op mijn 18e. Ottolenghi vertelde dat hij zijn studie Filosofie had afgerond met een Master in Literatuurwetenschappen. Hij heeft daarna bij een krant gewerkt, toen verhuisde hij naar een keuken. Nu heeft hij zijn talenten gecombineerd en is hij buitengewoon succesvol als kok en kookboekenschrijver.

Doen!

Hans, ga vooral datgene doen waar je nu, op dit moment, het meeste plezier aan beleeft, want daarin heb je de grootste kans op succes. Kennelijk heeft het bakken je gegrepen en je bent er ook nog eens heel goed in. Voor een deel zet je als kok dezelfde kwaliteiten in als bij Technische Bedrijfskunde; zorgvuldigheid, oplossingsgericht denken en geduld. Het ligt misschien niet eens zo ver uit elkaar.

Ottolenghi herkende de passie meteen en guess what? Hij bood hem in de uitzending een baan aan.
Wat heerlijk voor je Hans!
Doen, je kan later altijd weer een nieuwe keus maken.

Proosten op toen en nu

Als meisje van 20 begon ik mijn loopbaan op een reisbureau, ik dacht dat je dan lekker veel op vakantie kon. Het tegendeel was waar, de arbeidsvoorwaarden waren niet al te best. We hadden slechts het wettelijk minimum aan vakantiedagen. Als ik in mijn eigen tijd naar een bestemming ging die mijn baas interessant vond, dan gaf hij allerlei opdrachten mee. Als braaf, aangepast meisje was ik daar dan heel druk mee en offerde ik mijn vakantie deels op. Dat is overigens allemaal later goed gekomen; ik klaag zeker niet over het aantal reizen dat ik ondertussen heb mogen maken en ten volle mocht beleven.

Transactionele Analyse

Dan over een andersoortige reis, die naar het verleden. Minstens zo boeiend. Ik volg een opleiding aan de academie voor Transactionele Analyse. Dit is een praktische theorie die helpt om gedrag te verklaren en te veranderen. Daarbij kijken we onder andere naar het verleden. We zijn voor de helft gevormd door ons karakter en voor de andere helft door dat wat we hebben meegemaakt en meegekregen in het leven.
Vorige week ontdekte ik op mijn reis naar mijn vroegere zelf ook weer wat nieuwe afslagen die ik kennelijk eerder had gemist. Blijft spannend om een nieuwe weg in te slaan en te ontdekken, of juist een stukje terug te rijden om iets te zien waar je te snel aan voorbij bent gegaan. Welke kindgevoelens bepalen ook in je volwassen leven je gedrag? En is dat gedrag nog steeds wel zo effectief?

Het brave reisbureaumeisje van toen was bang dat die dominante baas weer eens uit zijn slof zou schieten als ze het niet goed (genoeg) deed. Als kind kun je denken dat de wereld vergaat als je een fout maakt. Als volwassene weet ik dat de wereld gewoon doordraait.

Het heeft zin om zo terug te reizen naar je verleden en ingesleten patronen te ontdekken. Want alleen als je je bewust bent van die patronen, kun je ze veranderen.
Dat wat zal komen is onlosmakelijk verbonden met Dat wat was, zong Stef Bos over herinneringen in zijn mooie lied ‘Rue de Mouffetard’.

Kom vriend, we heffen nog een glas…

De wereld draait en draait
Kijk naar buiten vriend
We jagen allemaal op iets
Of worden opgejaagd
Laat ons doen alsof
Er niemand op ons wacht
Laat ons reizen door de tijd
Naar dat wat was

Het is laat
Het is licht, het is morgen
En vandaag is gisteren geworden
Kom vriend
We heffen nog een glas
Op wat zal komen en dat wat was

Dank aan Karin Lavrijsen voor de foto.

 

Wat wil jij veranderen?

Veranderen is mogelijk. Mooi en positief, toch? Het is één van de uitgangspunten van de Transactionele Analyse waar ik zo enthousiast over ben. Vorige week ben ik gestart met een vervolgopleiding hierin. De TA is een theorie die inzicht geeft in het gedrag van mensen en in de communicatie tussen mensen. Niet alleen geeft het inzicht maar het helpt je ook om datgene waar je last van hebt, te veranderen.

veranderenDaarmee zeg ik niet dat veranderen vanzelf gaat… Zeker niet als het gaat om patronen die je al je hele leven inzet en die lang succesvol waren. Uiteindelijk kunnen ze je in de weg gaan zitten, gaan ze knellen. Misschien was het vroeger handig om een beetje op de achtergrond te blijven, of juist wat meer te schreeuwen om gehoord te worden. Misschien leerde je om conflicten te vermijden en het anderen naar de zin te maken. Het veranderen van dit soort patronen vraagt moed en doorzettingsvermogen maar het brengt wel dat je steeds meer jezelf kan zijn. Wat wil jij veranderen?

Presenteren als je introvert bent

Gisteren stond er een workshop presenteren op het programma voor 1ejaars studenten op de HAN als onderdeel van een themaweek Ondernemen.
Omdat ik gisteren weer zag hoe spannend het voor sommige mensen is om voor een groep te staan dacht ik terug aan mijn eigen ervaringen hierin. Inmiddels kan ik er om lachen maar ik voel nog hoe iedereen naar me keek toen ik bij mijn eerste netwerkvereniging was uitgenodigd om mezelf voor te stellen in een presentatie. De afgelopen 10 jaar heb ik geleerd om mezelf te presenteren, dat moest ook wel want hoe zouden mensen anders weten wat ik te bieden had? Ik heb er zelfs mijn vak van gemaakt, ik geef naast individuele coaching ook trainingen en workshops en sta nu met heel veel plezier en zonder buikpijn voor een groep.

Als ik erover nadenk kom ik al snel uit bij het verschil tussen introvert en extravert. Wij, introverte mensen vinden het niet gemakkelijk om voor een groep te gaan staan. Je hebt het gevoel dat je alles van jezelf laat zien en dat is nou juist waar je je niet zo comfortabel bij voelt.
Susan Cain heeft een interessant boek geschreven Stil, de kracht van introvert zijn in een wereld die niet ophoudt met kletsen waarin op een wetenschappelijke manier wordt gekeken naar introvert zijn. Als je er meer over wilt weten, kijk dan eens naar haar Ted talk  the power of introverts.

In haar boek lees je wat volgens haar het geheim is van spreken in het openbaar. “Het is niet dat ik niet verlegen meer ben. Ik heb gewoon geleerd om mezelf kalmerend toe te spreken en inmiddels doe ik dat zo volautomatisch dat ik nauwelijks nog besef dat ik dat doe. Wanneer ik een onbekende of een groep toespreek, glimlach ik breeduit en ben ik openhartig, maar een fractie van een seconde voel ik me alsof ik op het slappe koord stap. Inmiddels heb ik door duizenden sociale ervaringen geleerd dat het slappe koord een hersenspinsel is en dat ik niet doodga als ik struikel. Ik stel mezelf zo razendsnel gerust dat ik nauwelijks nog besef dat ik dat doe.”

Mijn persoonlijke tips:

Ik herken wat Susan Cain zegt en de enige manier om je eigen hersenspinsels ver weg te stoppen is het gaan DOEN. Jezelf kalmerend toespreken want wat gebeurt er nou echt als het niet helemaal gaat zoals jij het wilt? Wees trots dat je er bent gaan staan en kijk terug om te weten wat je de volgende keer anders wilt doen. Er is altijd een nieuwe kans!
Wat mij is bijgebleven, dat is een uitspraak van een collega. “Het is altijd leuker om te kijken naar een echt mens, die zich wel eens vergist dan te kijken naar iemand die een gelikt, perfect verhaaltje staat af te draaien.”
Leg de lat dus niet gelijk zo hoog voor jezelf. Je kunt op het internet ontzettend veel do’s en dont’s vinden als het gaat over succesvolle presentaties: bereid je goed voor, sta rechtop, maak oogcontact met de groep, spreek rustig, niet te zacht, niet te luid, bewegen mag maar niet te veel, ademhalingsoefeningen, etc.
Heel zinvolle tips maar gun het jezelf om eerst eens één aandachtspunt onder de knie te krijgen voordat je aan de volgende begint. Als je presenteert terwijl je alleen maar nadenkt over hoe het wel of niet zou moeten, dan maak je geen contact maken met je publiek en uiteindelijk is dat toch  wat je wilt?

Tenslotte:

Ellen 6 jaarEen fantastische spreker zoals president Obama zullen de meesten van ons helaas niet worden, maar wie had gedacht dat dit verlegen meisje van 5 op haar 50e zou genieten van het presenteren voor een groep? 

Perfectionisme

Velen van ons kennen een vorm van perfectionisme. Iets heel goed willen doen is een mooie eigenschap maar het gaat je behoorlijk in de weg zitten als je vindt dat je gelijk alles goed moet doen.

Monique dacht er ook zo over in haar nieuwe baan. Ze was heel streng voor zichzelf en veroordeelde ieder klein foutje dat ze maakte. Haar leidinggevende legde er ook nogal de nadruk op zodat ze erg gespannen werd en, je raadt het al … nog meer fouten ging maken.
Vervelend van die leidinggevende maar die kan je niet veranderen, wél de manier waarop je ermee omgaat! Evenals de manier waarop je naar jezelf kijkt.
Na een coaching sessie waarin we haar gedachten en gevoelens onder de loep hebben genomen, konden we de negatieve spiraal doorbreken.

Een paar dagen later mailde ze me het volgende:
… en ik merkte woensdag gelijk al een verandering bij mezelf.
Ik trok het me minder aan als ik een fout had gemaakt én ik ben voor mezelf opgekomen!
Dus er is wel iets veranderd!

perfectionistHoe het anders kan?

Vrijdagavond at ik in een supersjiek restaurant waar we hele bijzondere, heerlijke gerechten aten. We kregen elke keer uitgelegd wat het was totdat onze gastheer het één keer vergat. We wenkten hem en vroegen wat er op ons bord lag. Hij moest heel hard lachen, jee, dat ben ik helemaal vergeten! Wat een prachtige reactie!

Laten we wat meer om onszelf lachen, juist als het even niet helemaal perfect is.

Zet je eerste stap!

Zet je eerste stap op weg naar …..

meer plezier in je werk, een betere balans tussen werk en privé, een sterk CV en LinkedIn profiel, meer zelfvertrouwen en meld je aan voor een loopbaangesprek op de Dag van de Loopbaan. Perspectiva doet mee, op zaterdag 26 september. Meer informatie vind je op Dag van de Loopbaan

Graag tot dan!

Copyright Perspectiva
Website: E-way Interactief